Hangende paasornamenten: controleer de mix in elke set

Voordat ik een set hangende paaseieren ter inspectie opstuurde, labelde ik een goedgekeurd monster van elk ontwerp en plaatste de foto's ervan op één vel. Naast elke foto schreef ik het vereiste nummer in het winkelpakket. Een gewoon salie-ei en een salie-ei met stippen zouden verschillende referenties behouden. Als gemengde assortimenten toegestaan ​​zouden zijn, zou ik de toegestane keuzes op één blad zetten. De inspecteur kan dan een geopende verpakking vergelijken met het beoogde mengsel, zonder dat hij namens de koper een kleurkeuze hoeft te maken.

Ik zou willen vragen om één weergave van elke bemonsterde verpakking zoals deze werd geopend, gevolgd door een weergave van de inhoud ervan, gerangschikt aan de hand van deze referenties. In het rapport zou plaats zijn voor de hoeveelheid van elk ontwerp, niet alleen voor de hoeveelheid in de doos. Als er een extra gestippeld ei zou verschijnen waar een gestreept ei had moeten zitten, zou ik die combinatie op de foto's willen zien voordat de inhoud tussen de verpakkingen werd verplaatst. Ik bewaarde de referenties van de retailverpakking en de doos bij het resultaat, zodat de leverancier het gevonden specifieke assortiment kon beoordelen.

Voor een onderzoek naar beschilderde holle eieren concentreerde ik de foto's van afzonderlijke stukken op de geverfde vlakken, de vormverbinding en het bovenste bevestigingsgebied. Ik zou de leverancier vragen om de beoogde naad op het goedkeuringsmonster te tonen. Dat zou de inspecteur een referentie geven bij het opnemen van een lijn die op het geleverde stuk is aangetroffen. Een afdruk die uit de afgesproken positie is verplaatst, een zichtbare chip aan het oppervlak of overtollig materiaal bij een verbinding, wordt met de ontwerpcode gefotografeerd. Ik zou om voldoende omringende details vragen om de vondst op het ei te lokaliseren, evenals een close-up ervan.

Voor de ophanglus zou ik vragen om een foto die dichtbij genoeg is gemaakt om te laten zien waar het snoer het ei binnenkwam of er zich bij voegde. Ik zou de leverancier de meetpunten voor de opgegeven lengte op de goedkeuringsfoto laten markeren. Als de verbinding zich binnen het holle lichaam zou voortzetten, zou ik een constructiedetail opvragen dat de beoordelaar kan gebruiken bij het plannen van een eventuele bevestigingstest. Ik zou een foto bewaren die bevestigde dat de lus aanwezig was, en eventuele sterktetestresultaten, als afzonderlijke items onder dezelfde ontwerpreferentie. De testmethode en acceptatievoorwaarden zouden voortkomen uit de overeengekomen beoordeling door een specialist, in plaats van een trekkracht gekozen op basis van hoe het koord eruit zag.

Ik zou vóór sluiting twee foto's van de verpakking willen: een van de lege insteekkaart en een andere met de ornamenten op de afgesproken plaatsen. Ik zou die foto's kunnen gebruiken om de scheidingslijnen en de ruimtes tussen aangrenzende eieren te vergelijken. Als op een openingsfoto een beschadigd stuk te zien was, zou ik de leverancier die foto met de close-up sturen, met behoud van de verpakkingsreferentie op beide. Ik zou hen willen vragen om bij het beoordelen van de vondst naar de positie van het stuk in de bijlage te kijken, en hun antwoord bij de foto's te bewaren.

Ik zou het bemonsteringsplan en de controles voor het gespecificeerde product goedkeuren voordat de inspecteur de dozen opende. Elke materiaal- of veiligheidsbeoordeling die vereist is voor het ontwerp en de bestemming zou zijn eigen passende bewijsmateriaal moeten hebben; een ontwerptelling zou een ontwerptelling blijven. Ik zou de feitelijke hoeveelheden per ontwerp en de individuele observaties in het eindrapport bewaren, inclusief de foto's, zodat het algehele besluit gelezen kon worden naast de resultaten waarop het was gebaseerd.