Plaats de mix van hardloopschoenen naast elke kleur

Bekijk details

Een assortiment hardloopschoenen kan er compleet uitzien in een rij kleurstalen, terwijl de koper geen bestelbare matenmix heeft. Voordat ik de kleuren kies, zou ik de leverancier vragen om de beschikbare maten voor elke kleur te laten zien. Ik zou ze in een raster plaatsen: één kleur per rij, één aangegeven maat per kolom. Een lege cel heeft uitleg nodig. Het kan betekenen dat het product niet beschikbaar is, nog niet is bemonsterd of simpelweg niet is opgenomen in de offerte.

De kolomkoppen noemen het maatsysteem. Een nummer zonder de VS, het VK, de EU of een andere genoemde referentie zou onopgelost blijven. ASICS' eigen maattabel scheidt maatreferenties, inclusief Amerikaanse maten voor heren en dames; het is een voorbeeld van waarom de kop ertoe doet. Ik zou de conversies van dat merk niet kopiëren naar de bestelling voor een schoen van een andere fabrikant. Het aangeboden model zou een eigen door de leverancier bevestigde kaart nodig hebben, en de kaartreferentie zou naast het orderraster blijven.

Ik zou om proefparen vragen die worden geïdentificeerd met dezelfde model-, kleur- en maatreferenties. Op een foto kunnen het schoenlabel en het dooslabel samen worden weergegeven, waarbij het paar zelf zichtbaar is. Voor elke passende beoordeling moet het monster het daadwerkelijke model zijn dat wordt overwogen. Ik zou de opmerkingen bij de maatreferentie van dat monster houden in plaats van de reactie van één persoon om te zetten in een regel dat iedereen een grotere of kleinere maat moet kiezen. Als er een andere breedte zou worden aangeboden, zou deze een aparte vermelding krijgen in plaats van verborgen te zijn onder dezelfde maatrubriek.

Voordat ik het aantal paren invoerde, vroeg ik de detailhandelaar wat hij wist over de maten die hij had verkocht en de paar die hij had teruggenomen. Als er gegevens waren voor een vergelijkbare schoen, zou ik de naam van dat model bij de cijfers behouden. Als dergelijke gegevens niet bestonden, zou ik de voorgestelde mix als een initiële aankoopbeslissing laten gelden, waarbij de koper de hoeveelheden zou kiezen. Ik zou geen verzonnen omvangcurve als marktgegevens presenteren. Elke kleurenrij zou zijn eigen paartellingen tonen; een nieuwe kleur kan een kleinere bestelling hebben zonder de maatreferenties bovenaan het blad te wijzigen.

Vervolgens zou ik de leverancier vragen één voorgestelde verzenddoos in te vullen. Welke maten zaten erin, en hoeveel paar van elk? Als de doos maar één kleur bevatte, kon ik die uitsplitsing naast de rij van de kleur op het vel zetten. Als de leverancier hele dozen nodig had, berekende ik de bestelling op basis van die feitelijke uitsplitsing en liet ik de resulterende hoeveelheden aan de koper zien. Een doos met meerdere kleuren heeft een nieuwe uitsplitsing nodig, met een kleurreferentie voor elke maathoeveelheid. Het totaal op de doos zou nog steeds nuttig zijn, maar ik zou de paren erachter willen zien voordat ik akkoord ga met het assortiment.

Ik zou het geaccepteerde vel en de maattabel van het model bij de bestelling voegen, samen met de geselecteerde kartonnen uitsplitsing. Voor een kleur die niet meer leverbaar was, vroeg ik de leverancier een vervangingsrij in te vullen voordat ik akkoord ging met een vervanging. Ik kon dan zien welke maten in de vervangende kleur werden aangeboden en wat er in de dozen zou aankomen. De oude rij blijft in de bestelgeschiedenis staan, gemarkeerd als vervangen. Bij levering registreerde ik de ontvangen paren in een aparte kolom voor elke bestelde kleur en maat, zodat een eventueel tekort zichtbaar bleef voor de leverancier om te antwoorden.