Een assortiment valse wimpers kiezen als de catalogusfoto's op elkaar lijken

Drie wimperstijlen kunnen opmerkelijk veel op elkaar lijken op een cataloguspagina. Als ik een klein assortiment zou samenstellen, zou ik aarzelen voordat ik ze alle drie zou bestellen. Een andere productcode is handig bij het bestellen, maar vertelt mij niet welk onderscheid ik aan een shopper zou kunnen uitleggen. Ik zou de monsters samen willen hebben, uit de belichting en camerahoeken die voor elke individuele foto zijn gekozen.

Voor stripwimpers zou mijn vergelijking beginnen met de vorm langs de strip. Waar bevinden zich de langste vezels: naar het midden, naar het uiteinde, of verspreid over een groot deel van de band? Ik legde de gelabelde monsters in dezelfde richting en fotografeerde ze samen. Hierdoor kon ik de werkelijke contouren vergelijken zonder te proberen te onthouden welk uiteinde welk uiteinde was op de foto van een andere leverancier. Eventuele geclaimde vezellengtes worden vermeld in de toelichting naast het betreffende monster, waarbij gebruik wordt gemaakt van de door de leverancier aangegeven meetmethode. Een liniaal die ergens achter een gebogen wimper wordt geplaatst, zou voor mij niet voldoende zijn om een ​​maat te accepteren.

De band zou een aparte uitstraling krijgen. Ik zou vragen naar het materiaal en de constructie ervan, en dan het monster vergelijken met de beschrijving in plaats van die details af te leiden uit een donkere lijn op een foto. Een product kan worden omschreven als ‘natuurlijk’ zonder dat dat woord ons vertelt waar de vezels of de band van zijn gemaakt. Ook zou ik ‘natuurlijk’ niet beschouwen als een belofte over het effect op elke drager. Voor een vermelding zou ik liever de specifieke vorm beschrijven die zichtbaar is in het monster en de materiaalinformatie gebruiken die de leverancier kan onderbouwen.

Ik zou de labels van de leverancier erop laten zitten terwijl ik die vergelijkingen maakte. Als twee monsters nog steeds op elkaar leken, zou mijn volgende onderzoek teruggaan met een foto van beide en hun codes. Ik zou de leverancier vragen om het verschil op die foto aan te geven. Als de verkeerde stijl is verzonden, kan een gecorrigeerd monster nodig zijn. Anders zou de uitleg aan de aankoopnota's kunnen worden toegevoegd en kunnen worden vergeleken met wat er op het bureau lag. Ik zou pas na die uitwisseling winkelnamen kiezen, met een referentiefoto voor elke naam. Op die manier zou een latere herschikking naar het monster kunnen verwijzen, in plaats van te vertrouwen op een beschrijving zoals ‘de volledigere’.

Kwantiteit heeft hier wat zorg nodig. Ik zou 'paren per retailverpakking' in het vergelijkingsblad schrijven en dat veld voor elke aanbieding laten invullen. Een bakje vol wimpers in de catalogus toont mogelijk het stijlbereik, niet de eenheid die wordt geciteerd. Als ik de geselecteerde stijl in twee verpakkingsgroottes wilde, zou ik de voorbeeldreferentie op beide regels bewaren en de gevraagde hoeveelheden ernaast zetten. Ik zou ook willen vragen of lijm, voering of applicator op de foto deel uitmaakte van het aanbod. Het antwoord zou in de voorgestelde vermelding worden opgenomen voordat er foto's voor worden gekozen.

Voor de laatste beoordeling van het assortiment zou ik de voorgestelde aanbiedingsfoto's samen afdrukken en de gelabelde voorbeelden ernaast leggen. Ik zou proberen elke foto aan het voorbeeld te koppelen zonder naar de bestandsnamen te kijken. Als dat betekende dat je elke keer terug moest naar de leverancierscode, dan moesten de foto's opnieuw bekeken worden. Een close-up van de vezelomtrek zou een verschil kunnen maken dat een verre bakfoto verborgen had gehouden. Twee stijlen lijken misschien nog steeds te veel op elkaar om afzonderlijk uit te leggen; in dat geval zou ik er één uit de oorspronkelijke bestelling laten en de voorbeeldnotities behouden. Er zou iets concreets zijn om naar terug te keren als klantenvragen later een reden zouden opperen om het toe te voegen.